Pers Nieuwsbrief
NL
EN
WM3.Energy Webshop
Europese titel van ‘grote betekenis’ voor Marianne Vos
11 Augustus 2017 Back to news

Europese titel van ‘grote betekenis’ voor Marianne Vos

Marianne Vos boekte dit seizoen tot dusver een aantal prachtige overwinningen. De zege van afgelopen weekend torent echter huizenhoog boven de andere uit. In Denemarken werd ze Europees kampioen wielrennen. “Deze overwinning heeft een grote betekenis voor mij. Het is de eerste internationale titel sinds 2014", zegt Marianne, die zondag in Zweden koerst.

De overwinning groots gevierd?
“We hebben er uiteraard op getoost. Maar ik ben geen groot feestbeest en we zitten nog midden in het seizoen, dus nee, we hebben het niet laat gemaakt. Maar ik heb natuurlijk wel nagenoten. En dat doe ik nog steeds.”

Stond dit Europees kampioenschap rood omcirkeld in jouw agenda?
“Het Europees kampioenschap was het hele seizoen al een doel, samen met het Nederlands kampioenschap en het wereldkampioenschap. Op eendagswedstrijden heb ik dit jaar m’n zinnen gezet. Het Nederlands kampioenschap viel letterlijk weg, dus het Europees kampioenschap was m’n eerste echte doel. Dat leek ook wel haalbaar na m’n sleutelbeenbreuk. In de opbouwperiode heb ik enkele koersen gereden om weer ritme op te doen. Dat verliep goed, al ging het niet zonder slag of stoot. De laatste weken voelde ik me steeds beter worden.”

Met wat voor intenties startte je in Herning?
“Je weet dat je als Nederlandse selectie met negen supersterke rensters aan de start staat. Andere landen zijn misschien wel bang als ze naar de startlijst kijken. Dat voordeel heb je als sterk blok, maar dan moet je de kwaliteit wel benutten en het nog zien uit te spelen op zo’n vlak parcours. We waren er vooraf niet geweest, maar we wisten wel wat we konden verwachten. Open, brede wegen, grote kans op regen, windkracht 4 à 5. Wat op televisie niet was terug te zien: de stukken waarop het op de kant kon gaan, waren te kort. Waar je langer door kon trekken, hadden we de wind te veel mee of tegen. We hadden vooraf besloten om het op de kant te gooien. In de tweede ronde al. Het gaat op zo’n moment loeihard. Maar als je omkijkt en je ziet dat het hele peloton nog in je wiel zit, dan weet je: dit hoeven we niet meer te proberen, kies de aanval maar. Dat was het volgende plan en dat ging best aardig. We hadden controle.”

Wat voor gevoel had je in de kopgroep?
“Op de een of andere manier had ik vertrouwen in een goede afloop. Waarom? Ik weet het niet… Het voelde gewoon goed. Maar ik wist ook wel: ik moet oppassen. Als we teruggepakt zouden worden, hadden we nog een goede sprinter achter de hand. Het zou zonde zijn geweest als ik te veel werk had verzet en zo de kansen van mezelf en het Nederlandse team had vergooid. Ik heb daarom doorgereden, maar niet alles gegeven. Ook omdat Giorgia Bronzini er met een landgenoot zat en zij zich kon sparen.”

Hoe beleefde je de aanloop naar de sprint?
“De kopgroep dunde wat uit, waardoor de situatie overzichtelijker werd. Ik zag in de slotkilometers dat er nog een auto achter ons zat. Ik wist dus dat de voorsprong groot genoeg was. De laatste twee, drie kilometer heb ik rustig aan kunnen doen. Toen ging Zabelinskaya aan en zat ik voor Bronzini. Die situatie had wat weg van de Olympische Spelen in Londen. Toen was het Armitstead, nu had ik Bronzini in m’n wiel. Ik besefte me: ik mag geen fout maken. Ik wilde op minder dan 150 meter van de streep de sprint aangaan. Als ik eerder zou gaan wist ik dat het met de wind te lang zou zijn. Bronzini zat strak op m’n wiel, ze is explosief. Ze kwam ernaast, maar niet verder. Mensen zullen gedacht hebben: die steekt haar handen wel heel vroeg in de lucht. Maar ik voelde dat het goed zat. In de laatste meters had ik zelfs weer meer snelheid.”

Onderweg nog teruggedacht aan wereldkampioenschappen waarop Bronzini je net te snel af was in de sprint?
“Ik heb niet getwijfeld, noch onderweg, noch tijdens de sprint. Onze duels zijn meestal erg close. Dat is mooi en spannend voor de kijkers. Voor sommigen lijkt het alsof er rivaliteit heerst, maar die is er totaal niet.”

Waar plaats je deze overwinning?
“Deze zege heeft een grote betekenis voor mij. Het is de eerste internationale titel sinds 2014 en het is ook de eerste Europese titel (pas sinds 2016 is het Europees kampioenschap er ook voor elite mannen en vrouwen, red.). De winst wordt wel een comebackzege genoemd, maar dat is het niet. Daarvoor ben ik al te lang terug, met in de tussentijd links en rechts overwinningen. Dit is echter een heel grote overwinning, en dus wat anders. Het is een bevestiging van waar ik sta en waartoe ik in staat ben.”

Waar moeten wielersupporters deze overwinning plaatsen?
“Ik zal vanaf nu zeker niet overal topfavoriet zijn en alleen maar grote overwinningen aan elkaar rijgen. Maar ik kan het topniveau wel halen, zij het niet continu, maar op momenten. Ik moet die momenten voor mezelf kiezen. Ik zie dat het niveau om me heen enorm hoog is. Als ik een goede dag heb, draai ik mee in die top en kan er zo’n prestatie als op het Europees kampioenschap tussen zitten.”

Sommige mensen verwachten nu iets van je op het wereldkampioenschap. Terecht?
“Ik zie nu ook dat ik sinds Herning voor een aantal mensen een grote favoriet ben voor het wereldkampioenschap. Niet terecht als je het mij vraagt. Het parcours in Noorwegen is totaal anders dan in Denemarken. Ik heb profieltjes en foto’s gezien. Qua zwaarte is het een beetje Limburg-achtig, dus ik verwacht een lastige wedstrijd. Zover ik het nu kan zien is het net een graadje lastiger dan Valkenburg in 2012. Ik ben niet dé persoon om rekening mee te houden, maar als ik een goede dag heb, dan kan ik normaal gesproken lang mee. Het weer gaat ook een rol spelen. Als het koud en nat is, dan hoeft dat voor mij niet ongunstig te zijn. Ik kan er goed tegen.”

Zondag start je in Zweden voor het eerst in de Europese kampioenstrui. Hoe ziet je weg naar Bergen er verder uit?
“Inderdaad, zondag rij ik de Crescent Vårgårda in Zweden. Voor onze kledingpartner GSG zat er precies genoeg tijd tussen Herning en Vårgårda om een mooie blauwwitte trui te maken. Na Zweden heb ik niet zo heel veel wedstrijden meer waarin ik het kampioensshirt kan laten zien, alleen nog de Ladies Tour of Norway en Lotto Belgium Tour. Dat is niet erg, want wedstrijdritme heb ik niet per se nodig. Voor mij is het beter om te trainen en te rusten en af en toe een wedstrijd te rijden. Dat werkt beter dan veel koersen. Als ik de afgelopen tijd iets heb geleerd, dan is dat het wel. Kijk naar de BeNe Ladies Tour. Als ik zelfs na een sleutelbeenbreuk met veel rust en basistrainingen in de BeNe Ladies Tour direct een vrij hoog niveau kan halen, dan is dat voor mij de bevestiging dat ik goed zit met mijn aanpak.”